Annika Cannaerts

Verhalen

Vincent van Gogh op canvas en meer - Werk aan de Muur
Vincent Van Gogh, Amandelbloesem

Ik liet het raam aan mijn kant van de auto neer en zoog aan mijn vinger, ik had mijn nagel gebroken door te heftig op de schakelaar te drukken. De kale man keek me met bolle ogen door dikke brillenglazen aan terwijl hij zijn ellebogen brutaal op de rand van mijn autoraam plantte. Hij stak zijn hoofd naar binnen en vroeg niet de weg, zoals ik verwacht had, maar sprak de legendarische woorden: ‘What the fuck is dees?’

Mijn zoon aan het stuur en ik in de passagiersstoel deinsden verschrikt terug voor zoveel hoofd in ons raam.

‘Wat? Hoe bedoelt u?’ stamelde ik.

En hij begon aan een tirade over hoe wij als gevaarlijke zotten over de rijbaan hadden gezwalpt in wat sommigen ongetwijfeld sappig Antwerps zouden noemen.

Ik hervond mijn adem nadat bij het woord ‘kloefklaffers’ een druppel van zijn speeksel op mijn dashboard spatte. Zijn hoofd zoomde pijnlijk langzaam uit mijn raam, terwijl ik met mijn vinger met de pijnlijk ingescheurde nagel hard op de knop duwde om het raam sneller te laten dichtschuiven.

‘Ik ben mijn zoon aan het leren autorijden, zoals u kan zien aan de L achteraan.’ Met mijn wijsvinger tekende ik een L in de lucht. ‘Daarom doen we het ook hier op een verlaten weg in de vroege ochtend.’

Die laatste zin hoorde hij waarschijnlijk niet meer, onze auto slaakte een zucht van opluchting toen het raam eindelijk terug helemaal toe was. Mijn vinger kon de knop niet loslaten en bleef maar drukken, tot mijn zoon hortend en stotend de auto startte, stijf van de stress. De man keek verbaasd en maakte een wegwerpgebaar achter zijn rug.

De man was weg, maar de woorden bleven plakken aan dat raam. Drie keer zou mijn lieve zoon het rijexamen opnieuw moeten afleggen, voor hij die man echt uit ons autoraam zou krijgen.

Minachtende woorden incasseren als een vuistslag, ik ben er geen held in en ik ben niet de enige. Regelmatig toetert er iemand verontwaardigd over het taalgebruik op social media, waar het hek helemaal van de dam is. Er is zelfs een nieuw lelijk woord ontwikkeld om de modderstroom aan online reacties in te dijken: netiquette. Ze staan netjes opgelijst, de netiquetteregels en geen hond houdt zich eraan.

Het enige wapen dat je hebt, is zelf stoïcijns beleefd blijven. Ik pas het al jaren toe. Op de meesten heeft het een verstillend effect, ze gaan ervan haperen.

Ik ben daarin een grote fan van het Duits, dat heerlijke zinnen heeft als ‘Ich habe mich gefragt, ob ich vielleicht mit Ihnen reden kann, gnädige Frau’, het Duitse equivalent van ‘Negerknuffelende achterlijke trut!’, wat vanmorgen iemand nodig vond om me mee te delen. Stel je voor dat we elkaar zo eloquent zouden aanspreken, het zou alle bagger ineens opschonen. ‘Weledele vrouw, zou het tot de mogelijkheden kunnen behoren dat u het jammerlijke slachtoffer bent geworden van desinformatie, die uw van nature goede inborst en rechtvaardigheidsgevoel enigszins misleid heeft, wat ik u uiteraard niet kwalijk kan nemen. Staat u me toe u hierin mijn nederig advies aan te bieden?’ Woorden als een zachte lentebries, die de tere bloesem niet afrukt.

En wat dacht je van ‘Es tut mir leid, gnädige Frau,’ toch heel wat anders dan dat gemompelde ‘sorry’. En de verkeersagent: ‘Gnädige Frau, sind Sie sich bewusst, dass die Ampel eben auf rot war?, in plaats van ‘Hey madàmmeke zedde goa kleurenblind ofwà? Of hedde goa giejn oewgen in àve kop?’ Diezelfde elegante agent zou mij minzaam toeknikken als ik hysterisch scheldend uit mijn raam hang: ‘Die gnädige Frau ist gut bei Stimme und sehr direkt’.

Oh, ik krijg er niet genoeg van, van zo’n zinnen. Ik hoor de zoetgevooisde stemmetjes van mijn kinderen al: ‘Darf ich abräumen, gnädige Frau?’ en niet ‘Ik heb gisteren de tafel al afgeruimd!’ En zo zou dat maar doorgaan, met zinnen als ‘Alles was sie sagen, gnädige Frau.’ 

Vooral leerlingen zijn heel vatbaar voor klimrooswoorden. Hen gewoon met ‘u’ aanspreken, brengt hen al helemaal van hun melk. Als je hen zonder een zweem van sarcasme onvermurwbaar respectvol blijft aanspreken, worden ze als was in je handen. Als ze hun giftanden laten zien, kijk je oprecht verwonderd en je geeft geen krimp als ze beginnen sissen. Zeg dingen als ‘Beste Yorun, ik weet dat je het zo niet bedoelt, maar ik wil je er toch even attent op maken dat dit als beledigend zou kunnen overkomen. Je kan bijvoorbeeld beter zeggen ‘Lieve mevrouw, zou u de oefening nog eens kunnen herhalen alstublieft?’ En ‘Ik versta er geen zak van’, zou je kunnen vervangen door ‘Ik vind de oefening best wel moeilijk, kan u me daarbij helpen alstublieft, allerbeste mevrouw?’ Tot hun eigen stomme verbazing horen ze zichzelf die woorden nazeggen.

Als je ze op je hand hebt, is het leuk om te testen hoe ver je daarin kan gaan, zoals hen zover krijgen dat ze op elke vraag die je stelt ‘Ja, mevrouw’ antwoorden.

            ‘Beloof je dat je vanaf morgen elke dag je huiswerk maakt?’

            ‘Maar mijn printer was ka…..’

‘Zeg mij na, Yoran.’

‘He?’

‘Ja, mevrouw.’

‘Heu. Ja, mevrouw.’

‘Zo, dat volstaat, goed gedaan.’

‘Ah, dank u.’

‘Dank u, allerliefste mevrouw.’

‘Euhm. Allerliefste mevrouw.’

‘Milan, zeg mij na.’

‘Huh?’

‘Ik beloof. En zou je wat rechter willen zitten, Milan, let ook op je lichaamstaal, hé.’

‘Ik beloof?’

‘dat ik vanaf nu altijd …’

‘Hehe. Dat ik vanaf nu altijd …’

Het is daar een jamevrouw, natuurlijkmevrouw en ukanopmerekenenmevrouw van jewelste. We lachen elkaar vriendelijk toe en vergeten dat het een spel is. Het wordt echt. Hun hersenen zijn gespoeld. Thuis oefenen ze op hun kleine broertje en trainen hun ouders af om het respect aan de dag te leggen dat ze verdienen.

‘Zeg mij na, mama. Lieve zoon, zou je je kamer willen opruimen?’

‘Wat?’

‘Ja natuurlijk, beste mama, ik begin er meteen aan.

‘Huh, wat?

De ouders zijn het moeilijkst, om eerlijk te zijn. Die zitten zo vast in hun negatieve patronen.

De enige die nog niet helemaal afgericht geraakt, is mijn man. Nochtans is hij een halve Duitser, wiens stem met een octaaf zakt als hij het Duits spreekt uit zijn jeugd. Zo sexy. Ik kan er maar niet genoeg van krijgen. Hier een greep uit zijn wapenarsenaal, en aanschouw met uw eigen ogen hoe de vertaling niet werkt:

‘Das ist der Duft des Verlangens, gnädige Frau’ (dat is de geur van begeerte, mevrouw)

‘Ich bin bereit, gnädige Frau.’ (Ik ben zover, mevrouw)

‘Ich wusste es steckt in dir, gnädige Frau.’ (Ik wist dat je het kon, meid – Ha! Wat had je gedacht?)

‘Die Eiswürfel, gnädige Frau, die kommen da nicht rein.’ (De ijsblokjes, mevrouw, ze zijn niet veilig.)

Ik weet het, ik weet het. Maar hij lispelt in mijn oor:

‘Es bedeutet, dass wir uns im Krieg befinden, gnädige Frau.’ (Het betekent dat we in oorlog zijn, mevrouw)

‘Ich bin ein schlechter Ackerbauer, gnädige Frau.’(Aarde bewerken is niks voor mij, mevrouw.)

‘Sie allerdings, gnädige Frau, sind dem Klimakterium näher als dem Krematorium.’ (Hoewel jij, lieve dame, dichter bent bij de menopauze dan bij het mortuarium ???)

Anyway, zijn West-Vlaamse kant is niet zo hoffelijk en als we ruzie maken, steekt dat alterego de kop op. Ik bespaar u de gruwelijke woorden die dan uit de mond vallen van mijn Duitse prins.

Met zijn Duitse kant ging ik dit jaar op reis naar zijn geboorteland, het land van de gnädige Frauen, maar wat één onafgebroken trip moest worden van hoffelijkheid, werd een absolute teleurstelling.

Toen hij aanbood een vrouw met buggy van de bus te helpen met de woorden ‘Darf ich Ihnen helfen, gnädige Frau? (Kan ik u helpen, mevrouw?), keek ze hem aan alsof hij een uitgebroken gek was en ze vluchtte in paniek weg met haar kind.

’s Avonds, in het hotelrestaurant, barstte onze gastvrouw in lachen uit toen hij zijn ‘Selbstverständlich, gnädige Frau’ op haar losliet.

‘Dat gebruiken we hier al lang niet meer’, hinnikte ze.

‘Oh, eerder iets uit de tijd van uw ouders misschien?’ vroeg mijn man, diep gekrenkt.

‘Goh, nee’, zei ze, ‘die deden ook al niet meer aan dat gefrau, dat dateert van nog véél langer geleden!’ en daarbij maakte ze hetzelfde wegwerpgebaar achter haar rug als de kale man die in mijn autoraam had gehangen.

Een gedachte over “Het bloesemeffect

  1. Heerlijk! Van wie het wil, zijn de hersenen gespoeld, gnädige Frau.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: